Og svo er hitt atriðið um kosningakerfið, mín skoðun er að hér eigi að vera eitt kjördæmi, einstaklingar séu kosnir á þing og atkvæði þeirra á þingi endurspegli kjörfylgi þeirra. Þetta lítur mjög hættulega út í fyrstu, sumir sjá fyrir sér þing með 1000 þingmönnum og aðrir sjá fyrir sér þing þar sem einn maður gæti verið alráður. Það er þó hægt að lágmarka slíka áhættu með einföldum aðgerðum eins og að hafa hámarksvægi einstaklinga 49% (nema menn vilji lofa þjóðinni að velja sér einvald – kannski ekkert vitlausara heldur en að lofa henni að velja sér flokk sem ræður öllu á þingi og einn maður ræður öllu innan flokksins). Til að koma í veg fyrir 1000 manna þing er auðvitað best hin mjög svo augljósa leið að hámarka fjölda þeirra, þeir 50 einstaklingar með mesta fylgið ná kjöri. Það þýðir að þegar nokkrir óvenju fylgismiklir aðilar eru á þingi þá fjölgar röddum þeirra sem bera minna vægi í þjóðfélaginu. Laun þingmanna mættu einnig endurspegla fylgi þeirra að einhverju leiti.

Spurning um að stofna UT-flokkinn?

Arnar: “Sérfræðingurinn” sem er best hæfur til að stjórna fjármálaráðuneytinu er ekki endilega fjármálasérfræðingur, heldur í þeim efnum sem valnefndin myndi telja að best nýttust slíkum málum, þ.m.t. kannski félagsfræði eða sálfræði. Efast samt um að dýralækningar yrðu á þeim lista

Sé ekki hversvegna það er ekki raunhæft að endurskoða öll lög á 10 ára fresti. Flest lög yrðu auðvitað bara samþykkt áfram og það tæki enga stund að ákveða. Með þessu móti er hins vegar tryggt að það væri rennt yfir þau með niðurfellingu (les: fækkun) eða breytingar í huga. Við endurskoðun á lögum um rauð ljós, væri t.d. sjálfsagt að skoða hvort taka mætti hægri beygju á rauðu ljósi – sem enginn er líklegur til að beita sér sterlega fyrir, en væri þó mjög líklega jákvæð breyting. Sem sagt, nýtískulegari og færri lög – við erum sammála

Sammála því að það á að skoða fleiri kosti en Evruna, þó hún væri án nokkurs efa betri en krónan og hún liggi á margan hátt beinast við. Reyndar nefndi ég Evruna ekkert sem helsta kost – bara einhvern gjaldmiðil sem er litið á sem verðmæti erlendis. Ég myndi reyndar fara varlega í dollarann…

Verðtrygging er alls ekki séríslenskt fyrirbæri enda fundið upp í Þýskalandi eftir síðara stríð. Hinsvegar er vægi verðtryggingar séríslenskt að því er umfang varðar en einnig af því að hið opinbera skuldar nánast ekki neitt verðtryggt. Í BNA er ríkið útgefandi að TIPS Treasury Inflation Protected Securities og hefur því mikla hagsmuni af að mæla verðbólgu lága með margvíslegum brögðum. Hér á landi eru það hinsvegar fasteignakaupendur sem skulda verðtryggt. Verðtrygging hér er því miður mæld af samviskusömustu starfsmönnum hins opinbera sem ekkert láta fara fram hjá sér nema verðlækkanir og gæði þess sem mælt er, þ.e. engin teljandi gæðaleiðrétting á sér stað. Ísrael er eina landið þar sem vægi verðtryggingar var svipað og hér og uppskar landið mikla erfiðleika í kjölfarið. Öfugt við okkur þá beittu þeir EKKI “ekki gera neitt” stefnunni hans Geirs.

Hjalli:
Mér líst ekki sérlega vel á “sérfræðinga” hugmyndina. Sér-fræði, eins og nafnið gefur til kynna er fræði um eitthvað sértækt. Ákvarðanataka byggir á að vega og meta samhengi hlutana. Eins og við höfum rætt þá er Hagfræði ekki raunvísindi heldur nær félagsfræði. Peningamálastjórnun þarf að byggjast á hyggjuviti og raunsæi, nokkuð sem algerlega hefur vantað hér á landi.

“að öll lög komi til endurskoðunar á 10 ára fresti” er vitaskuld ekki raunhæft. Á að endurskoða að bannað sé að fara yfir á rauðu ljósi ? Miklu nær er að fækka lögum, stofnunum og samkeppnisrekstri hins opinbera, lækka skatta sem án efa myndi hvetja fólk til að veðja á afrakstur eigin verka.

Algerlega sammála að krónan er búin að vera. Til áherslubreytingar vil ég þó benda á að sú ákvörðun að leggja niður krónu þarf ekki endilega að snúst um eiginlega upptöku Evru. Ef króna er lögð niður er sjálfgefið að hver og einn getur í raun tekið upp hvaða mynt sem er. Fjölmynntasamfélagið fæðist sjálfkrafa enda allir fjölmynnta-innviðir til staðar.

Meginatriðið er að hver kjósandi geti sagt skoðun sína á meira en einn “binary” hátt, til að nálgast niðurstöðu sem sem flestir geti sætt sig við. Ég hef einfaldlega ekki sökkt mér nógu djúpt í kosningakerfafræðin til að mynda mér skoðun á því hvert þeirra hugnast mér best.

Eitt skilyrði slíks kerfis er að það sé auðskilið, sem fækkar kostunum verulega!

Hér er áhugaverð síða sem ber myndrænt saman nokkur kosningakerfi: http://zesty.ca/voting/sim/

Þú segir að forgangsraða eigi flokka á seðilinn, en það vill svo til að það eru margar leiðir til að útfæra það. Þú vísar á Ástralska kerfið, sem öðru nafni er kallað IRV. Síðan að ofan sýnir m.a. hvernig IRV hefur óvænta, alvarlega galla. Kannski viltu mæla með einhverju betra?

http://www.openvotingconsortium.org/

Ég myndi leggja til að meðfram því að Ísland er sameinað í eitt kjördæmi væri tekin upp skörun kjörtímabila, þ.e. kosið væri um 1/3 þingsæta í einu. Það væri þá hægt að kjósa á tveggja ára fresti um 21 þingsæti en kjörtímabilið væri lengt í 6 ár (regla um hámarksfjölda tímabila sem þingmaður getur setið kæmi líka til greina). Með því yrðu einstaklingskosningar mun viðráðanlegri en ef velja á 63 þingmenn í einu.