Þessar vangaveltur smellpassa inn í “endurskoðun lífs míns” sem stendur yfir þessa dagana.

Hvernig sem sú ferð endar er ég þess fullviss að pistlarnir þínir verða áfram hluti þess efnis á netinu sem ég mun áfram njóta að hafa aðgang að.

Hermann Huijbens vill meina að sjávarsalt sé unnið úr hreinum sjó og undir eftirliti, en það breytir því ekki að í því salti er fullt af aukaefnum, þar á meðal geta verið þar þrávirk efni sem núna eru að greinast í fiski og færast upp fæðupíramíndan. Það er töluverð blöndun í sjónum og efni dreifast um allan heim og mælast þar sem engin iðnaður er í þúsunda km fjarðlægð eins og á norðurslóðum. Það er á hinn bóginn væntanlega mjög lítið af slíkum efnum í saltinu miðað við t.d. stóran/gamlan feitan fisk sem er ofalega í fæðupýramíndanum og því ætti sjávarsalt að vera alveg meinlaust til neyslu. Námusalt, sem iðnaðarsalt er unnið úr, er upphaflega komið úr enn hreinn sjó fyrir þúsundum eða milljónum árum síðan og inniheldur væntanlega svipuð efni og núverandi sjávarsalt að frádregnum þeim mengunarefnum sem við mennirnir höfum verið að bæta í sjóinn á undarfðrnum tveimur öldum.

Önnur grein í Scientific American sem gengur svo langt, að tala um ákveðið samsæri og pólitískan áróður gegn salti. Sel það ekki dýrara en ég keypti það! (Take it with a grain of salt?)

http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=its-time-to-end-the-war-on-salt

Ég er reyndar ekki alfarið sammála því að þetta mál snúist um eftirlitskerfið. Það brást jú hérna, en umfram allt brást Ölgerðin og kaupendurnir. Fóru á svig við lög til að spara sér peninga og það verður því miður að teljast líklegt að flestir, ef ekki allir í þessu ferli hafi gert það vitandi vits.