Apavatn hafði verið ísi lagt vikum saman, en í liðinni viku tók upp ísinn, og á sunnudaginn hafði síðasti ísflekinn sem rekið hafði fram og til baka um vatnið yfir helgina brotnað upp. Aðeins hröngl var eftir á vatninu.
Við skelltum okkur þess vegna í kajakróður.
Sums staðar við bakkann - þar sem stóð “áveðurs”, þó það hafi nú alls ekki verið hvasst þessa daga - voru miklir klakahaugar sem staflast höfðu upp. Sá hæsti á þessum myndum rís allavega 3 metra yfir vatnsyfirborðið. Þar er þó ekki ís alla leið niður, heldur er ísinn genginn upp á land.
Það sem kom samt mest á óvart var stórgrýtið sem var fast í ísnum. Væntanlega grjót sem hefur botnfrosið að, ísinn tekur svo með sér þegar hann fer á hreyfingu, ber upp að bakkanum og upp á land. Stærsti steinninn þarna, flatur og stendur upp á rönd, er áreiðanlega á við tvær Húsafellshellur - og samkvæmt því kannski vel á þriðja hundrað kíló.
Ég hugsa að þetta fyrirbrigði útskýri það að meðfram bökkum vatnsins er víða stórgrýtt, bæði ofan vatnsborðs og neðan, en þegar komið er aðeins utar og dýpra er botninn ýmist sandur eða þykk leðja og ekkert grjót að sjá. Árþúsundum saman hefur ísinn sem sagt tínt upp grjótið af botninum, fært það að landi og jafnvel hlaðið upp á bakkana.