Ég er búinn að komast að niðurstöðu. Ég ætla að kjósa Íslandshreyfinguna.
Áherslur þeirra
eru nánast algerlega í samræmi við mína sýn á íslenskt samfélag. Mæli með að þið lesið þær, það er margt gott í þessu. Ég var ekki alveg viss með mannskapinn til að byrja með, en það hefur komið mér ánægjulega á óvart að sjá hvað Ómar er vel að sér í nær öllum málum – langt frá því að vera eins-málefnis-maður. Margrét Sverris er traust. Jakob Frímann er klárlega tækifærissinni, en hann hefur svosem sýnt í ýmsum málum að hann getur látið hlutina gerast.
Ég væri reyndar til í að kjósa einstaklinga úr nær öllum flokkum, en það er víst ekki í boði.
Ástæðan fyrir því að ég ákveð að gefa upp hvað ég kýs er sú að ég óttast að Íslandshreyfingin sé að lenda í því að fólk forðist að kjósa hana vegna þess að þau atkvæði “falli dauð”. Ef allir hugsa þannig kýs auðvitað enginn flokkinn. Óþarfi að láta h(r)æða sig frá því að kjósa I þess vegna. Skora á aðra sem hallast að Íslandshreyfingunni að segja það líka opinberlega svo þessum óvissu finnist þeir ekki einir á báti.
Loks ein ástæða fyrir því að ég get ekki kosið hvern hinna flokkanna:
-
Sjálfstæðisflokkinn: Árni Johnsen (eins og áður er sagt)
-
Samfylkingin: Ég trúi því að flokkar eigi að segja hvað þeir standa fyrir og fólkið að fylkja sér um þá stefnu, en ekki öfugt. Skoðanakannanir eru ömurleg leið til að móta stefnu og það skilar sér í linum áherslum.
-
Vinstri grænir: Ögmundur var örugglega að grínast með þetta með bankana var það ekki?
-
Framsókn: Landbúnaðar- og iðnaðarstefna þeirra ber vott um óskaplega gamaldags hugsanahátt.
-
Frjálslyndir: Þarna er fólk með skoðanir í “útlendingamálum” sem ég hef sterka andúð á.
Svo mörg voru þau orð. Náum I á þing!