Hversu réttlát og víðsýn sem við teljum okkur vera, þá er nær ómögulegt að koma auga á þau forréttindi okkar sem við ölumst upp við að séu sjálfsögð.
Við getum talið okkur trú um annað, en hefðum við alist upp á öðrum tíma og enginn þar til að benda okkur á augljóst óréttlæti, þá væri langlíklegast að við bærumst með straumnum og tækjum þátt í því eins og hver annar.
Á sama tíma og við fögnum auknu jafnrétti og hlæjum að forpokuðu sjónarhorni þeirra sem töldu jafnréttisskref fyrir 100 árum hina mestu fásinnu, ættum við því að hugsa stíft um það hvaða önnur forréttindi við — í stærri hópum og smærri — búum við í dag og hvaða óréttlæti sé í þeim fólgið.
Hvaða viðhorf, greinaskrif og gefnu samfélagsgildi munu afkomendur okkar horfa á eftir 100 ár, hrista hausinn og hneykslast á okkar heimsku kynslóð?